Ucciso il teatro all’Arsenale

Come sempre da trent’ani,come vien Pasqua o Nadàl,riva sempre anca ’l momentode un progetto de Arsenàl!E sopraluoghi e paginoni,foto e schissi in quantità’ncor ne conta con gran pompacosa mai ’l deventarà...I ghe mettarà reperti,spassi “open”, piani bar,biblioteche, ristoranti,parchi gioco par zugàr!Tanto i lassa ’ncor che ’l mora:casca i copi ognor par tera...da le case sbudelàdepar che sia passà la guera...Eppur l’è stàdo proprio lìche in sti ani, con passion,dei artisti ha regalàdoun prodigio de emossion:in un spassio belo grando,casa un dì de sentinèle,i s’avea inventà... un teatrosotto i albari e le stele!E, a migliaia, i veronesiogni istà corea a gustàr,con el fresco e con la chiete,tante storie da sognàr...Dèsso i geni del Comune,cissà mai par che o par su,i ha deciso che ’l teatrolì no se pol farlo più!Ma par cossa? No se sa!“Gh’è da vedar, da netàr...”Ma l’è questa un’emergensa!,un tesoro da salvàr!E impegnàdi za a esaltartante idee che no sta in pié,’ntanto tase la notissiai serventi e i leccapié!E n’antro toco de culturai ha rubàdo a la cittài stessi che ha copà la liricacome barbari scaenà!Devastà l’Assessorato,i l’ha cavàdo via de paca!così adesso l’è vacante...e par quel va tuto in vaca.In malora la cultura!,e la lirica, e so mare!I ha copàdo a tradimento’nca ’l teatro popolare!Dèsso l’unico teatroche a l’Arsenale l’è restàl’è sol farsa, sol tragedia,o un insulso varietà.